LT EN DE PL 
home

Powstanie

Adam Mędzibłocki Kalwaria Wileńska (akwarela, 1927). Muzeum Sztuki LitewskiejZalesione pagórki w okolicach Werek, nazwane odpowiednio: Golgotą, górą Maryi, Syjonem oraz górą Oliwną, a także rzeczka, przypominająca płynący przez Jerozolimę Cedron – idealnie nadawały się na założenie tu Kalwarii. Pierwszy kościół drewniany oraz kapliczki zbudowano przed 1669 r., ale są wzmianki o tym, że już w dn. 11 kwietnia 1664 r., w Wielki Piątek, sam biskup wileński przewodniczył procesji z Wilna do Werek.

Po śmierci w 1665 r. założyciela Kalwarii Wileńskiej, biskupa wileńskiego Jerzego Białłozora (~1622–1665), opiekę nad budową przejął jego następca biskup Aleksander Sapieha (1624–1671). Z jego inicjatywy opiekę nad Kalwarią Wileńską i pielgrzymami w 1668 r. powierzono dominikanom z wileńskiego zgromadzenia Ducha Świętego. Po roku zespół wchodzący w skład Kalwarii przeszedł całkowicie na własność zakonu dominikanów. Akt przekazania własności w 1670 r. potwierdził w Rzymie generał zakonu. Zakon dominikanów został wybrany dlatego, że opiekował się on również Kalwarią Żmudzką. W dn. 9 czerwca 1669 r., z okazji święta Zesłania Ducha Świętego, Kalwaria została uroczyście poświęcona.

Chociaż zgodnie z przywilejem, nadanym przez biskupa wileńskiego A. Sapiehę, Kalwaria miała na zawsze pozostawać pod opieką wileńskich dominikanów, ale nowy biskup wileński Mikołaj Pac (~1570–1624) w 1675 r. przekazał ją przybyłym z Warszawy dominikanom obserwantom ze zgromadzenia Św. Ludwika Bertranda. W tym samym roku cały kompleks Kalwarii spłonął, dlatego nowi gospodarze Werek podjęli się odbudowy. Zaczęto budowę pierwszego kościoła murowanego p. w. Odnalezienia Krzyża Św. (ukończono przed 1700 r.) i klasztoru, w 1683 r. otrzymano ofiary na budowę murowanej kaplicy Grobu Pańskiego oraz murowanego domku Najświętszej Maryi

aukštyn