LT EN DE PL 
home

XX-XXI wiek

Po zamknięciu klasztoru tradycja odwiedzania Kalwarii Wielńskiej nie tylko nie zanikła, a wręcz przeciwnie – na przełomie XIX i XX w. nawet się wzmocniła. Powstały w XVIII w. zespół, obejmujący kościół, klasztor oraz 35 stacji Drogi Krzyżowej, przetrwał bez większych zmian aż do 1962 r., kiedy to pewnej nocy z rozkazu władz sowieckich wszystkie kapliczki w Kalwarii, oprócz czterech, stojących najbliżej kościoła, zostały wysadzone w powietrze, a w 1963 r. ostatecznie zniszczone. Nieco wcześniej została zniszczona również stojąca przy Zielonym moście kapliczką z figurą Chrystusa niosącego krzyż, przez wiele lat wskazująca pielgrzymom drogę z Wilna.

W 1990 r., po odzyskaniu przez Litwę niepodległości, rozpoczęto odbudowę kapliczek. Dzięki staraniom proboszczów: śp. Juliusa Baltušisa, Raimundasa Varaneckasa, Kęstutisa Latož oraz ofiarom złożonym na ten cel przez wielu dobroczyńców, wszystkie kapliczki zostały odbudowane i poświęcone w 2000 r., w dniu święta Zesłania Ducha Świętego. W ciągu 12 lat zbudowano 16 murowanych kaplic, 7 drewnianych bram i jedna brama murowana, a także most z drewnianą kapliczką przez rzeczkę Cedron.

Kalwaria Wileńska na tle innych europejskich Kalwarii wyróżnia się wyjątkowo subtelną kompozycją, łączacą atuty przyrodnicze „sadu modlitwy“ z niewyszukaną, ale wyrazistą architekturą. Unikatową cechą tego zespołu jest wyjątkowo ścisła wieź z Wilnem oraz jego przestrzenią architektoniczną i duchową, a w sensie historycznym – z biskupstwem wileńskim, którego pasterze zawsze byli fundatorami i opiekunami tej świątyni. Dzisiaj Kalwaria Wileńska stanowi część Werkowskiego Parku Regionalnego.

aukštyn